MENU
Trafostacja Sztuki w Szczecinie ul. Świętego Ducha 4 CZYNNA Wto-Nie 11:00-19:00 +48 91 400 00 49

Konflikt i jego mechanika
w sztukach wizualnych
Konferencja

Konferencja:

27 stycznia 2018 (sobota)

ORGANIZATORZY: Trafostacja Sztuki, Wydzia┼é Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie, Wydzia┼é Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie

PROGRAM:

11:00   Otwarcie konferencji – Stanis┼éaw Ruksza, dyrektor Trafostacji Sztuki w Szczecinie

CZ─ś┼Ü─ć PIERWSZA (11:00– 16:00)

Moderator: J─Ödrzej Wijas

11:15   Ma┼égorzata Ka┼║mierczak (UP w Krakowie) – „Czy buce mog─ů mówi─ç o sztuce?” O        konfliktach w┼Ťród performerów lat 80. i 90.

11:45   B┼éa┼╝ej Filanowski (U┼ü) – Uzdrowiciele i zabójcy miast. Metafora ┼╝ycia miasta i spór o jego kondycj─Ö w polskiej sztuce wspó┼éczesnej

12:15   Katarzyna Warmuz (U┼Ü) – „Uwa┼╝aj na Mask─Ö Wolno┼Ťci” – polska muralistyka jako pole bitwy

12:45   Przerwa

13:15   Karolina Wycisk (UJ) – Strategie kontrowersje definicje. Oblicza konfliktu w ta┼äcu    wspó┼éczesnym

13:45   Katarzyna Oczkowska (PAN) – Sorry, teraz tak wygl─ůda feminizm

14:15   Karolina Sikorska (UMK) – (Prze)moc konwencji: o konflikcie i wyczerpywaniu   autorytetów

14:45   Roman Dziadkiewicz (ASP w Krakowie) – O ruchaniu studentów i studentek

15:15   Podsumowanie

CZ─ś┼Ü─ć DRUGA (17:00 – 21:00)

17:00 – 17:45 OPROWADZANIE PO WYSTAWIE „Przechwa┼éki i pogró┼╝ki”.

Oprowadzanie: ┼üukasz Bia┼ékowski (kurator wystawy, wspólnie z Piotrem Sikor─ů)

18:00 – 20:00 

PANEL DYSKUSYJNY WOKÓ┼ü TEMATYKI KONFERENCJI „Konflikt i jego mechanika w sztukach wizualnych w Polsce” I WYSTAWY „Przechwa┼éki i pogró┼╝ki”

Uczestnicy: Piotr Bernatowicz, Daniel Rycharski, Bogna ┼Üwi─ůtkowska, Kuba Szreder

Moderator: Łukasz Białkowski

20:00 – 21:00

Pokaz filmu relacyjnego pieni─ůdze albo ┼╝ycie… zaczyna si─Ö jutro – Pracownia       Demokracji

 

ABSTRAKTY REFERATÓW

Ma┼égorzata Ka┼║mierczak (Wydzia┼é Sztuki, Uniwersytet Pedagogiczny im. KEN w Krakowie)

„Czy buce mog─ů mówi─ç o sztuce?” O konfliktach w┼Ťród performerów lat 80. i 90.

Wyst─ůpienie nawi─ůzuje do tytu┼éu performance’u Adama Rzepeckiego. Artysta zrealizowa┼é je podczas sympozjum Wolno┼Ť─ç w sztuce, które zorganizowano w 1993 roku w Polskiej Akademii Umiej─Ötno┼Ťci w Krakowie jako wydarzenie towarzysz─ůce festiwalowi Fort Sztuki. Po wyst─ůpieniu Rzepeckiego tytu┼éowym bucem poczu┼é si─Ö Jerzy Bere┼Ť, który ostateczni zrezygnowa┼é z udzia┼éu w sympozjum, zamie┼Ťciwszy jedynie krótki tekst w publikacji posympozjalnej. Sytuacja ta ilustruje konflikt ideologiczny maj─ůcy miejsce w polskim ┼Ťrodowisku performance lat 80. i pocz─ůtku lat 90. Wyst─ůpienie dotyczy g┼éównie ┼Ťrodowiska krakowskiego, nawi─ůzuj─ůc tak┼╝e do akcji ┼üodzi Kaliskiej, któr─ů z Krakowem ┼é─ůczy w┼éa┼Ťnie posta─ç Adama Rzepeckiego. Jako elementy wspomnianego sporu zostan─ů przywo┼éane interwencyjny performance Ró┼╝a grupy Awacs wykonany podczas Spotka┼ä Krakowskich 81’, performance W┼éadys┼éawa Ka┼║mierczaka Co my┼Ťl─Ö o M.D., J.B i co my┼Ťl─Ö o totalitaryzmie podczas tej samej imprezy, tekst Manifestu grupy Konger oraz ksi─ů┼╝ki Zbigniewa Warpechowskiego.

Ma┼égorzata Ka┼║mierczak – doktor historii. Od 2004 roku niezale┼╝na kuratorka wydarze┼ä artystycznych w Polsce i USA, szczególnie festiwali performance. Autorka tekstów o sztuce i redaktorka monografii naukowych. Od 2011 roku redaktorka i t┼éumaczka angloj─Özycznego portalu o sztuce http://livinggallery.info, w latach 2012-2014 sekretarz redakcji pisma naukowego „Sztuka i Dokumentacja”. W latach 2014-2016 dyrektorka Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu, 2016-2017 dyrektorka Mediateki Akademii Sztuki w Szczecinie i wyk┼éadowczyni w Zak┼éadzie Historii i Teorii Sztuki Wydzia┼éu Malarstwa i Nowych Mediów. Obecnie adiunkt na Wydziale Sztuki Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie.

 

B┼éa┼╝ej Filanowski (Instytut Kultury Wspó┼éczesnej, Uniwersytet ┼üódzki)

Uzdrowiciele i zabójcy miast. Metafora ┼╝ycia miasta i spór o jego kondycj─Ö w polskiej sztuce wspó┼éczesnej

Janse Jacobs w ksi─ů┼╝ce ┼Ümier─ç i ┼╝ycie wielkich miast Ameryki przeciwstawi┼éa si─Ö intensywnej i radykalnej modernistycznej przebudowie Nowego Jorku. Sam tytu┼é, sugeruj─ůcy, ┼╝e miasta niczym organizmy mog─ů ┼╝y─ç lub umiera─ç, by┼é przej─Öciem i odwróceniem retoryki adwersarzy, którzy u┼╝ywali poj─Öcia zarazy (blight) do zdyskredytowania g─Östej ┼Ťródmiejskiej zabudowy. W  Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej lat 60. modernistyczny funkcjonalizm sta┼é si─Ö podstaw─ů urbanizacji kraju. Oznacza┼éo to radykalne wej┼Ťcie w konflikt z przetrwa┼é─ů kultur─ů miejsk─ů. Konsekwencje tej decyzji trwaj─ů do dzi┼Ť i determinuj─ů dalsz─ů dyskusj─Ö o prawo do miasta i sposoby zarz─ůdzania nim. Reperkusje konfliktu o nowoczesne miasto maj─ů swoje prze┼éo┼╝enie na sztuki wizualne, co zostanie omówione na przyk┼éadach prac Moniki Sosnowskiej i grupy ┼üód┼║ Kaliska.

B┼éa┼╝ej Filanowski – doktorant w Instytucie Kultury Wspó┼éczesnej Uniwersytetu ┼üódzkiego, historyk sztuki, animator wydarze┼ä kulturalnych, publicysta. Wspó┼étwórca ┼éódzkiej FabrySTREFY – miejsca dla inicjatyw artystycznych dzia┼éaj─ůcego w latach 2008-2012 w dawnej fabryce przy ul. Piotrkowskiej 138. W latach 2013-2016 pracowa┼é w dziale promocji Muzeum Sztuki w ┼üodzi, obecnie sekretarz redakcji „Kroniki Miasta ┼üodzi”.

 

Katarzyna Warmuz (Instytut Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych, Uniwersytet ┼Ül─ůski)

„Uwa┼╝aj na Mask─Ö Wolno┼Ťci” – polska muralistyka jako pole bitwy 

Wraz z powstawaniem kolejnych dzie┼é na ulicach nie rozwija si─Ö dyskusja, która podj─Ö┼éaby temat politycznego wymiaru muralistyki. W du┼╝ej mierze, polski street art funkcjonuje w „liberalnej” medialnej przestrzeni jako sztuka transparentna i nieszkodliwa – ┼éadne obrazy nie s─ů przecie┼╝ zagro┼╝eniem, lecz ozdob─ů szarej zabudowy. Znaczna cz─Ö┼Ť─ç spo┼éecze┼ästwa nie dostrzega, ┼╝e sztuka (pos┼éuszna du┼╝emu kapita┼éowi) sprzyja gentryfikacji przestrzeni i wypieraniu lokalnej, cz─Östo biedniejszej, spo┼éeczno┼Ťci. „Odpolityczniona” muralistyka to tylko jedna z kilku tendencji, które mo┼╝na zaobserwowa─ç w polskiej sztuce miejskiej. Innym nurtem w polskiej muralistyce jest coraz dynamiczniej rozwijaj─ůca si─Ö „patriotyczna”, faszyzuj─ůca i katolicka ikonografia. Odmiennie prezentuj─ů si─Ö murale wykonane przez ruchy antyfaszystowskie, radykalnie lewicowe – czy to w Warszawie, czy Poznaniu. Referat ma na celu przedstawienie ┼Ťcis┼éej relacji pomi─Ödzy polsk─ů muralistyk─ů i polityk─ů, a tak┼╝e zarysowanie artystycznych praktyk, które manifestuj─ů istnienie konkretnych grup spo┼éecznych. Interesuje mnie równie┼╝ konfliktowy charakter polskiej sztuki street artowej oraz metody, za pomoc─ů których rozmaite tendencje (m.in. liberalna, nacjonalistyczna, patriotyczna, radyklanie lewicowa) wchodz─ů ze sob─ů w interakcje.

Katarzyna Warmuz – doktorantka kulturoznawstwa. Jej zainteresowania skupione s─ů wokó┼é sztuki miejskiej, gentryfikacji oraz politycznych uwarunkowa┼ä sztuki muralistycznej.

 

Karolina Wycisk (Wydzia┼é Polonistyki, Uniwersytet Jagiello┼äski)

Strategie kontrowersje definicje. Oblicza konfliktu w ta┼äcu wspó┼éczesnym

Scen─ů ta┼äca wspó┼éczesnego jest dzisiaj nie tyle teatr, co galeria i muzeum. To w kontek┼Ťcie sztuk wizualnych twórcy redefiniuj─ů i poszerzaj─ů granice choreografii. Arty┼Ťci, jak okre┼Ťla Bojana Kunst, s─ů w pracy w ramach danej instytucji, odpowiednio gospodaruj─ůc czasem i zasobami indywidualnymi i instytucjonalnymi. Przestrze┼ä niezgody czy konfliktu rodzi si─Ö ju┼╝ na tym polu –  dopiero bowiem podwa┼╝aj─ůc strategie dzia┼éania instytucji, mo┼╝na ujawni─ç wewn─Ötrze, dezintegruj─ůce j─ů taktyki. Pos┼éuguj─ůc si─Ö nimi, arty┼Ťci-choreografowie s─ů zarówno wyra┼╝aj─ů niezgod─Ö/bunt na okre┼Ťlanie ich dzia┼éalno┼Ťci jako teatralnej (st─ůd idea demokratyzacji dost─Öpu do ich sztuki i jej obecno┼Ťci w innych miejscach), jak i krytykuj─ů ramy muzeum/galerii. Konflikt na polu ta┼äca wspó┼éczesnego pojawia si─Ö zatem w kilku obliczach: jako artystyczna strategia, rezultat kontrowersyjnej pracy, ale równie┼╝ dyskusja ze sposobem funkcjonowania instytucji oraz samej definicji ta┼äca.

Karolina Wycisk – krytyczka, edukatorka i kuratorka. Realizuje projekty artystyczno-badawcze w obszarze teatru i ta┼äca wspó┼éczesnego. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2015). Prowadzi Fundacj─Ö PERFORMAT. Prac─Ö doktorsk─ů Dramaturgia s┼éowa we wspó┼éczesnym teatrze ta┼äca pisze pod kierunkiem dr hab. Katarzyny Fazan (UJ). Publikuje w „Didaskaliach", „Teatrze", na portalu taniecPOLSKA.pl.

 

Katarzyna Oczkowska (Instytut Sztuki, Polska Akademia Nauk)

Sorry, teraz tak wygl─ůda feminizm

„Gdzie jest nowy feminist-art w Polsce, gdzie za┼╝arte dyskusje na jego temat?” – pyta┼éa Agata Pyzik w swoim tek┼Ťcie opublikowanym na ┼éamach magazynu „Szum”. Krytyka selfie-feminizmu spotka┼éa si─Ö z ripost─ů Karoliny Plinty w „Dwutygodniku” i jej pro┼Ťb─ů o „wi─Öcej porno”. Tak w skrócie mo┼╝na nakre┼Ťli─ç t┼éo rozgorza┼éej w ostatnim czasie dyskusji na temat obecnych tendencji w polskim feminizmie. Jest to dla mnie punktem wyj┼Ťcia dla krótkiej analizy dwóch wyra┼║nych i cz─Östo ┼Ťcieraj─ůcych si─Ö ze sob─ů feministycznych tendencji na przyk┼éadzie zdj─Ö─ç (oraz ich podpisów) publikowanych za po┼Ťrednictwem serwisu Instagram. Pierwsza z tych tendencji to selfie-feminizm ukierunkowany na podej┼Ťcie narcystyczne, skopofiliczne, osadzaj─ůcy kobiec─ů podmiotowo┼Ť─ç w (niejednokrotnie konwencjonalnie atrakcyjnej) cielesno┼Ťci. Po drugiej stronie znajduje si─Ö feminizm d─ů┼╝─ůcy do realnej zmiany spo┼éecznej, manifestuj─ůcy prze┼éamywanie wizualnych schematów idealnego cia┼éa, rozprawiaj─ůcy si─Ö ze stereotypowym funkcjonowaniem kobiecego wizerunku, równie┼╝ poza przestrzeni─ů internetu.

Katarzyna Oczkowska − doktorantka w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Zajmuje si─Ö krytyk─ů sztuki i teatru oraz kuratorstwem. W latach 2015-2016 redaktorka naczelna magazynu „Teatralia”, obecnie redaktorka dzia┼éu sztuk wizualnych magazynu „E-splot”. Organizatorka cyklu krakowskich konferencji naukowych po┼Ťwi─Öconych fotografii. Redaktorka monografii naukowej Zak┼éócone spojrzenie. Fotografia i strategie widzenia. Wspó┼épracuje z magazynem „Szum” oraz kwartalnikiem kulturalnym „Opcje”.

 

Karolina Sikorska (Katedra Kulturoznawstwa, Uniwersytet Miko┼éaja Kopernika)

(Prze)moc konwencji: o konflikcie i wyczerpywaniu autorytetów

W swoim wyst─ůpieniu chcia┼éabym przyjrze─ç si─Ö konfliktowi jako strategii oporu wobec dominuj─ůcych wyobra┼╝e┼ä o praktykach artystycznych i rolach wyznaczanych artystom w akademickich pracowniach, na uczelniach sztuki. Chodzi┼éoby przede wszystkim o wskazanie na dzia┼éania m┼éodych artystek, które jak Anna Okrasko (Mój profesor maluje w paski, a ja w groszki, bo to jest bardziej dziewcz─Öce, 2004) czy Natalia Wi┼Ťniewska (Obraz/Obraza, 2010), ko┼äcz─ůc studia, podwa┼╝aj─ů racje starych mistrzów i konwencje tradycyjnych mediów. Wytwarzaj─ů w ten sposób przestrzenie dla w┼éasnej praktyki i autonomii twórczej. Te i inne artystki, do których prac b─Öd─Ö si─Ö odwo┼éywa─ç, dostrzegaj─ů obowi─ůzuj─ůce od lat w instytucjach sztuki wzorce tak estetyczne, jak i szerzej – kulturowe – i wchodz─ů z nimi w ostry dialog. Przekszta┼écaj─ůc je i kwestionuj─ůc, podaj─ů w w─ůtpliwo┼Ť─ç ich „naturalny” i „oczywisty” status.

Karolina Sikorska – kulturoznawczyni, adiunktka w Katedrze Kulturoznawstwa UMK w Toruniu, kuratorka dzia┼éa┼ä edukacyjnych i artystycznych, redaktorka publikacji po┼Ťwi─Öconych sztuce (m.in. Zawód: kurator (2014), razem z Ann─ů Czaban i Mart─ů Kosi┼äsk─ů czy B┼é─Ödnik codzienno┼Ťci (2015), razem z Anet─ů Szy┼éak).

 

Roman Dziadkiewicz (Wydzia┼é Intermediów, Akademia Sztuki im. Jana Matejki w Krakowie)

O ruchaniu studentów i studentek

Wyst─ůpienie oparte jest na do┼Ťwiadczeniach z pogranicza praktyk odwo┼éuj─ůcych si─Ö do tradycji relacyjnych w polu sztuki i eksperymentalnej, pragmatycznej edukacji kulturowej autora. ┼Üledzimy na wybranych przyk┼éadach strategie i taktyki na styku produkcji artystycznej i edukacji – gesty, teksty, konteksty, szczeliny, pu┼éapki, widzialne i niewidzialne powi─ůzania, iluzje, ramy, nadu┼╝ycia
i nie┼Ťmia┼éo┼Ťci, eksplozje i implozje, frustracje i walki kapita┼éów (symbolicznych, ekonomicznych, emocjonalnych, uczuciowych i psychofizycznych) ró┼╝nych stron poszczególnych procesów.

Kategori─Ö edukacji i przemys┼éu edukacyjnego traktujemy kluczowo – proponuj─ůc kategori─Ö re┼╝imu dydaktycznego jako inkluzywnego pola, w którego ramach realizujemy wi─Ökszo┼Ť─ç (albo wszelkie) aktywno┼Ťci w polu produkcji kulturowej. Doknujemy rozpoznania, refleksji i konfesji dotycz─ůcych radykalnie asymetrycznych relacji w┼éadzy, dialogów mi─Ödzypokoleniowych czy mi─Ödzyp┼éciowych.

Nie unikamy pyta┼ä o kategorie walki i rywalizacji mi─Ödzy pokoleniami i p┼éciami, klasami i rasami (ten w─ůtek – najmniej widoczny w polskiej pó┼é-peryferii – szczególnie wp┼éywa na pejza┼╝ spo┼éeczny ostatnich lat). Staramy si─Ö czujnie mapowa─ç realne i iluzoryczne linie frontu i odró┼╝nia─ç podzia┼éy potrzebne do artyku┼éowania pozycji wykluczonych od podzia┼éów, które s─ů podtrzymywane z pozycji systemowego status-quo. Pytamy jednocze┼Ťnie o warunki dialogu (komunikacji) i mo┼╝liwo┼Ťci wtajemniczania Innych / Innego / Innej do grup ekskluzywnych. Staramy si─Ö zestawia─ç figury wspólnotowo┼Ťci, ekskluzywno┼Ťci i kontr-publiczno┼Ťci. Przestrzegamy przed reprodukowaniem fetyszu wolno┼Ťci w oderwaniu od paradygmatów równo┼Ťci i solidarno┼Ťci.

Roman Dziadkiewicz – artysta multisensualny, kurator, eksperymentator w obszarze tradycjach relacyjnych i partycypacyjnych. Traktuje ┼Ťrodowisko spo┼éeczne, kulturowe i polityczne jako przestrze┼ä zanurzenia, zbiór kontekstów i uwik┼éa┼ä, z którymi pracuje. Autor kilkudziesi─Öciu projektów w galeriach, instytucjach sztuki i przestrzeniach publicznych w Polsce, Europie, USA, Kanadzie, Indiach i innych. Autor kilkudziesi─Öciu tekstów teoretycznych i eksperymentów z pogranicza wytwarzania wiedzy, przetwarzania form i energii oraz próbkowania informacji (diagramy wielowymiarowe, sesje teoretyczno-performatywne, eseje wizualne, sympozja, orgie, konferencje-performance, dzia┼éania transdyscyplinarne i parateatralne).  Mieszka i pracuje w Krakowie.

 

PANEL DYSKUSYJNY

Tematem rozmowy b─Ödzie kondycja polskiej sztuki wspó┼éczesnej postrzegana w perspektywie konfliktu. Jednym z osiowych zagadnie┼ä b─Ödzie to, czy wyznacznik rozwoju pola sztuki mo┼╝e stanowi─ç obecno┼Ť─ç antagonizmu oraz mechanizmów umo┼╝liwiaj─ůcych prowadzenie sporów. Je┼Ťli za punkt odniesienia we┼║miemy ruchy awangardowe pierwszej po┼éowy XX wieku, wówczas obecno┼Ť─ç sporu wydaje si─Ö sprzyja─ç rozkwitowi sztuki, pojawianiu si─Ö nowych tendencji i stylistyk. By─ç mo┼╝e jest to jednak z┼éudzenie – niesnaski i próby zaw┼éaszczania stanowi─ů tylko ambicjonalne emanacje artystowskiego „ja”? Je┼Ťli konflikt oznacza prób─Ö budowania wewn─Ötrznych hierarchii w ┼Ťwiecie sztuki, to jak s─ů one budowane, gdy konflikt znika lub przestaje by─ç istotnym elementem ┼╝ycia artystycznego? Czy mo┼╝na go dzisiaj zredukowa─ç wy┼é─ůcznie do postaw ┼Ťwiatopogl─ůdowych i politycznych? Czy maj─ů sens k┼éótnie o sztuk─Ö, gdy ┼║ród┼éa jej finansowania znajduj─ů si─Ö w r─Ökach urz─Ödników? Czy uzasadniony jest spór w rzeczywisto┼Ťci, która akceptuje lub wr─Öcz afirmuje wielo┼Ť─ç gustów i postaw artystycznych? A mo┼╝e ten pluralizm to jedynie „dobra mina do z┼éej gry”, maskowana powierzchown─ů tolerancj─ů. Czego sztuki wizualne mog─ů nauczy─ç si─Ö od kultury masowej, mediów popularnych, w której spory polityków i k┼éótnie celebrytów s─ů na porz─ůdku dziennym? I wreszcie, gdzie znajduj─ů si─Ö wspó┼écze┼Ťnie potencjalne ┼║ród┼éa konfliktu w sztuce?

Moderator: Łukasz Białkowski

Uczestnicy:

Piotr Bernatowicz – historyk i krytyk sztuki, kurator, dziennikarz. W latach 2006-2013 pe┼éni┼é funkcj─Ö redaktor naczelnego magazynu o sztuce „Arteon”, równolegle pracowa┼é naukowo w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Opublikowa┼é dysertacj─Ö doktorsk─ů Picasso za ┼╝elazn─ů kurtyn─ů (Universitas, Kraków 2007). W latach 2014-2017 pe┼éni┼é funkcj─Ö dyrektora Galerii Miejskiej Arsena┼é w Poznaniu, gdzie zrealizowa┼é szereg wystaw, m.in. „Strategie buntu”. Obecnie pracuje jako niezale┼╝ny kurator (m.in. wystawa „Historiofilia. Sztuka i polska pami─Ö─ç”) oraz dziennikarz radiowy i telewizyjny.

Daniel Rycharski – autor filmów, instalacji multimedialnych i obiektów site-specific, a tak┼╝e animator kultury. Tworzy projekty publiczne w przestrzeni wiejskiej, anga┼╝uj─ůce lokaln─ů spo┼éeczno┼Ť─ç. W latach 2005–2009 tworzy┼é grup─Ö artystyczn─ů ze S┼éawomirem Shuty. Inspiruje si─Ö m.in. elementami sakralnymi, wierzeniami ludowymi, co doprowadzi┼éo do powstania instalacji „Galeria Kapliczka" b─Öd─ůcej miejscem przeznaczonym na prezentacje dzia┼éa┼ä artystycznych. W 2012 roku otrzyma┼é tytu┼é Kulturysty roku przyznawany przez Program Trzeci Polskiego Radia. W 2017 roku nagrodzony Paszportem Polityki w kategorii sztuki wizualne. Mieszka i pracuje w Sierpcu i Szczecinie.

Bogna ┼Üwi─ůtkowska – za┼éo┼╝ycielka Fundacji Nowej Kultury B─Öc Zmiana, promotorka m┼éodej sztuki polskiej, architektury oraz dizajnu, kuratorka wystaw, cz┼éonkini Spo┼éecznej Rady Kultury przy prezydencie m.st. Warszawy. Za┼éo┼╝ycielka i wydawca ogólnopolskiego magazynu kulturalnego „Notes na 6 tygodni”. Wspó┼éza┼éo┼╝ycielka eksperymentalnego magazynu humanistycznego „Format P”. Wcze┼Ťniej naczelna pierwszego polskiego popkulturalnego miesi─Öcznika „Machina” (1998–2001). Autorka licznych tekstów, wywiadów, reporta┼╝y, programów radiowych i telewizyjnych po┼Ťwi─Öconych wspó┼éczesnej kulturze popularnej.

Kuba Szreder – teoretyk sztuki, niezale┼╝ny kurator, wyk┼éadowca na WZKW Akademii Sztuk Pi─Öknych Warszawie. Redaktor wielu ksi─ů┼╝ek i katalogów oraz autor tekstów z zakresu socjologii i teorii sztuki. Inicjator Wolnego Uniwersytetu Warszawy. W swojej pracy teoretycznej analizuje formy produkcji kulturowej w kontek┼Ťcie pó┼║nego kapitalizmu.

 

Pieni─ůdze albo ┼╝ycie… zaczyna si─Ö jutro – Pracownia Demokracji

Polska, 2017, 42 min.

[kostiumowa, surrealna podró┼╝ mumblecore w rytmie jazzu, noise i techno]

To jest sprawa polityczna!

Pieni─ůdze albo ┼╝ycie… zaczyna si─Ö jutro to osadzona w Krakowie w latach 30. dwudziestego wieku historia uroczych i odrobin─Ö irytuj─ůcych nieudaczników, kombinuj─ůcych i snuj─ůcych si─Ö na tle zawirowa┼ä historycznych i obyczajowych epoki… Epoki wielkiego kryzysu, jazzu, surrealistycznych po┼é─ůcze┼ä i politycznych niepokojów, epoki pierwszej awangardy, w której z szumów, rytmów, d┼║wi─Öków i ┼Ťwiate┼é miasta (tego miasta!) powoli rodzi si─Ö techno i techno-humanizm, mi─Ödzypokoleniowe napi─Öcia i kolejne wojny o lepsz─ů przysz┼éo┼Ť─ç… Wszystkich bohaterów i bohaterki graj─ů dzieci i m┼éodzie┼╝ w wieku od siedmiu do siedemnastu lat. Scenariusz i film powsta┼é w toku warsztatów z grup─ů gimnazjalistów i gimnazjalistek z Zespo┼éu Szkó┼é Inspiracja w Krakowie. Projekt z czasem rozwin─ů┼é si─Ö w program artystyczny, spo┼éeczny i dydaktyczny pt. pracownia_demokracji, kontynuowany na wydziale Intermediów ASP w Krakowie.


Przechwa┼éki i pogró┼╝ki
wystawa
: 7 grudnia 2017 – 28 stycznia 2018

arty┼Ťci: Ewa Axelrad, Tomek Baran, Rahim Blak, Karolina Bregu┼éa, Mateusz Choróbski, Pola Dwurnik, Marcin Dudek, Roman Dziadkiewicz, Jacek Ko┼éodziejski, Miko┼éaj Moskal, Karol Komorowski, Olga Kowalska, Pawe┼é Kowzan, Dominika Olszowy,  Franek Or┼éowski, Tomek Paw┼éowski, Cezary Poniatowski, Karol Radziszewski, Dominik Ritszel, Daniel Rycharski, Konrad Smole┼äski, Maciej St─Öpi┼äski, Stach Szumski 

kuratorzy: Łukasz Białkowski, Piotr Sikora