MENU
Trafostacja Sztuki w Szczecinie ul. ┼Üwi─Ötego Ducha 4 OPEN Tue-Sun 11 amÔÇô7 pm +48 91 400 00 49

MONADOLOGIA. TRAKTAT O RELACYJNO┼ÜCI

Miasto, tak jak organizm, sk┼éada si─Ö z autonomicznych elementów, które percypuj─ů. W mie┼Ťcie wszystko opiera si─Ö na percepcji. Wszelkie elementy buduj─ůce tkank─Ö miejsk─ů tworz─ů zbiór absolutnie samodzielnych, niesko┼äczenie z┼éo┼╝onych i ┼Ťlepo oddzia┼éuj─ůcych na siebie substancji, pomi─Ödzy którymi istnieje co┼Ť w rodzaju neuronowej sieci powi─ůza┼ä. Ka┼╝da najmniejsza cz─Ö┼Ť─ç jest cielesno┼Ťci─ů aktywn─ů, podpi─Öt─ů perceptorami pod uk┼éad nerwowy ca┼éo┼Ťci. Wsz─Ödzie istnieje co┼Ť, co nie jest w spoczynku i co postrzega, co percypuje. Miasto to zbiór przeró┼╝nych cia┼é sk┼éadaj─ůcych si─Ö z organów, które stanowi─ů ┼Ťwiadectwo mechanizmu fokusowania na niesko┼äczonej wielo┼Ťci mikropercepcji w jedno postrze┼╝enie. To, co wyra┼╝a miasto, jest ju┼╝ obecne w ka┼╝dym pojedynczym ciele. Ca┼éa tkanka miejska, cho─ç pozostaje w notorycznym ruchu, zachowuje jedno┼Ť─ç. To bezustanny proces wzajemnego oddzia┼éywania niezale┼╝nych elementów, który spaja wszystko w jeden wielki, miejski, ┼╝ywy organizm. Ca┼ée miasto, jako ma┼éy wszech┼Ťwiat, wyra┼╝a si─Ö w ka┼╝dej monadzie: to samo, ale nie tak samo. Ka┼╝da monada zawiera bowiem ró┼╝n─ů konfiguracj─Ö spostrze┼╝e┼ä m─Ötnych i wyra┼║nych, obecnych w autonomicznych elementach genetycznych b─Öd─ůcych ze sob─ů w po┼é─ůczeniu sieciowym. Ka┼╝da czuje wszelkie mikroruchy na drugim kra┼äcu miasta, cho─ç w ró┼╝nej intensywno┼Ťci, tworz─ůc ci─ůg niezale┼╝nych, a zarazem spójnych miejskich monologów…   Aleksandra Hirszfeld

Monadologia. Traktat o relacyjno┼Ťci to projekt ┼╝ywej instalacji scenicznej inspirowanej Monadologi─ů Gottfrieda Wilhelma Leibniza. Traktat ten, b─Öd─ůcy prób─ů ca┼éo┼Ťciowego opisu budowy i funkcjonowania ┼Ťwiata, zyskuje nowe znaczenie w kontek┼Ťcie wzajemnego oddzia┼éywania organizmu ludzkiego i miasta. Nauki zwi─ůzane z badaniem ludzkiego cia┼éa od roku 1714, czyli roku powstania Monadologii, bardzo si─Ö rozwin─Ö┼éy, jednak zawarta w traktacie my┼Ťl Leibniza jest nadal aktualna, o czym pisali liczni filozofowie, m.in. Gilles Deleuze. Usieciowienie, które obecnie wydaje si─Ö naturalnym sposobem my┼Ťlenia o mie┼Ťcie i szeroko poj─Ötej komunikacji, w czasach Leibniza by┼éo domen─ů wizjonerów. ┼╗ywa instalacja sceniczna, zbudowana na kszta┼ét kryszta┼éu-labiryntu, sk┼éada─ç si─Ö b─Ödzie z cz─Ö┼Ťci performatywnej, konstrukcji architektonicznej, instalacji ┼Ťwietlnej, instalacji Augmented Reality oraz instalacji d┼║wi─Ökowej. W 2014 roku mija 300 lat od powstania tekstu Monadologii.

Instalacja na poziomie struktury odnosi si─Ö do wybranych koncepcji ┼Ťwiata Leibniza. Wszelkie elementy buduj─ůce ┼╝yw─ů instalacj─Ö sceniczn─ů, jak np. konstrukcja architektoniczna, instalacja audio czy nawet grafika u┼╝yta na kostiumach, odnosz─ů si─Ö do pi─Öciu wybranych zagadnie┼ä spajaj─ůcych struktur─Ö ┼Ťwiata Leibniza i daj─ůcych si─Ö odnale┼║─ç we wspó┼éczesnej rzeczywisto┼Ťci. S─ů nimi: perspektywa, percepcja, usieciowienie, monolog i powtórzenie. W warstwie fabularnej ten niezwykle metaforyczny traktat o ┼Ťwiecie – o jego budowie i sposobie funkcjonowania – staje si─Ö punktem wyj┼Ťcia do ponownego przemy┼Ťlenia kwestii relacji mi─Ödzy „ja” a wspó┼éczesnym ┼Ťwiatem. Leibnizowskie monady – g┼éówna substancja buduj─ůca ┼Ťwiat – z za┼éo┼╝enia nie maj─ů okien ani drzwi, zatem z zasady nie komunikuj─ů si─Ö ani ze sob─ů, ani ze ┼Ťwiatem zewn─Ötrznym. Instalacja ukazuje wspó┼éczesny monadyzm jako realizuj─ůcy si─Ö w przestrzeni miejskiej i wyra┼╝aj─ůcy si─Ö poprzez monologi (werbalne oraz cielesne), które nieustannie i gor─ůczkowo uprawiamy w zderzeniu z samym sob─ů, z Innym, ze spo┼éecze┼ästwem, z miastem czy materi─ů. Owych pi─Ö─ç poziomów tematycznych: „ja” – „ja”, „ja” – Inny, „ja” –spo┼éecze┼ästwo, „ja” – miasto, „ja” – materia, na których prowadzone s─ů indywidualne monologi, w naturalny sposób sk┼éada si─Ö na pi─Ö─ç cz─Ö┼Ťci instalacji rozgrywaj─ůcych si─Ö w miejskim otoczeniu.

Wa┼╝ne: Aby móc w pe┼éni do┼Ťwiadczy─ç instalacji, nale┼╝y mie─ç ze sob─ů urz─ůdzenie typu smartfon lub tablet z aplikacj─ů czytaj─ůc─ů poszerzon─ů rzeczywisto┼Ť─ç (Augmented Reality), np. www.metaio.com

Koncepcja i re┼╝yseria: Aleksandra Hirszfeld

Scenografia: Małgorzata Kuciewicz / centrala

Choreografia i re┼╝yseria tekstu: Marta Zió┼éek

Kostiumy i AR: Krzysztof Syru─ç

Performerzy: Agnieszka Kryst, Anna Nowicka, Katarzyna Sitarz, Paweł Sakowicz

Muzyka: Maria Kozłowska, Wojtek Urbański

Instalacja ┼Ťwietlna: Architecture for Society of Knowledge / Wydzia┼é Architektury Politechniki Warszawskiej, Marcin Strza┼éa, Jacek Markusiewicz

Produkcja: Ela Petruk, Ewa Paradowska

Projekt graficzny: Olek Modzelewski

Podziękowania: Liwia Bargiel, Mateusz Falkowski, Elżbieta Grzelczak, Joanna Klimczyk, Urszula Stępień, Sebastian Szymański, Ernest Wińczyk

 

Zdj─Öcia w pokazie slajdów:

1. Anna Nowicka, Ja-Materia, fot. Bartosz Górka

2. Pawe┼é Sakowicz, Ja-Inny, fot. Bartosz Górka

3. fot. Agata Kawecka

Projekt został zrealizowany w 2014 roku przez Fundację Bęc Zmiana dzięki dotacji od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.